In deze blog ga ik mijn persoonlijke proces van emotionele heling met je delen met als doel meer compassie en geduld voor jezelf, ongeacht hoe lang of hoe ver je al op je spirituele pad loopt.
Enkele weken geleden kreeg ik een innerlijke uitnodiging (zo noem ik het maar :-)) om een heel diep zielspatroon te bekijken en te helen. Ik voelde mezelf tegen een muur van angst en blokkades aanlopen en ik kreeg ook gelijk van mijn intuïtie een duwtje om het deze keer niet zelf te doen.
Nu ben ik gezegend met een vriendenkring vol lichtwerkers, healers en intuitieve mensen dus ik kon kiezen :-) Het was me gelijk duidelijk bij wie ik moest zijn en dus planden we een sessie om eens goed te kijken naar wat er nou precies getriggerd werd. Die sessie was enkele weken geleden en werd uiteindelijk een regressie naar meerdere vorige levens waarbij we echt naar de kern konden. Ik kon zien waarom ik getriggerd werd, waarom deze situatie zo moeilijk voor me was en we konden die ervaring helen en integreren.
Maar na zo’n helingssessie begint het eigenlijk pas. In de dagen daarna kwamen de emoties uit de diepte omhoog en het was niet altijd een pretje. Soms ging het zo diep dat ik werkelijk niet wilde voelen wat daar zat. Dus behalve het helingsproces was er ook een proces van werken met mijn eigen weerstand waarvan ik voelde dat die de heling blokkeerde.
Oftewel, het was een ultieme ‘walk your talk’ ervaring :-) Eén van de doorbraken kwam op het moment dat ik merkte dat ik een gevoel van schaamte in me had over de diepte van het proces. Ergens was er een overtuiging in geslopen dat als healers/lichtwerkers/spirituele mensen we altijd maar gezond en gelukkig moeten zijn. En dat als we dat níet zijn, we de emoties of andere obstakels dan in ieder geval snel en eenvoudig moeten kunnen oplossen. En dan was er ook nog ergens de overtuiging dat ik dit eigenlijk wel alleen had moeten kunnen…
Oef. Dat werkt zo dus niet. Soms wel, maar niet altijd. En dat wéét ik. En toch kwamen die overtuigingen om de hoek kijken.
Het punt is (denk ik) dat we onszelf vaak niet toestaan om door dit soort dingen heen te gaan. Vooral als we al zóveel heling en werk aan onszelf hebben gedaan. Ergens zit er nog steeds een oordeel op. En ik begrijp alle informatie over ‘focussen op het positieve’ ‘uit het drama stappen’ en dergelijke. Die hebben allemaal hun waarde en hun waarheid.
Het gevaar is dat áls we dan iets tegenkomen dat heel diep in onze ziel verankerd is, we dat dan niet de tijd en ruimte geven om z’n werk te doen en te helen en integreren.
Ik vind het heel belangrijk dat we ons bewust zijn dat we geen slachtoffer zijn van wat voor omstandigheden dan ook. En dat elke situatie in feite op hoog niveau een afspraak is tussen ons en de andere betrokkenen om die situatie te doorleven, te ervaren en er (als we daarvoor kiezen) van te leren en te evolueren.
Daarnaast: jezelf vast zetten in de emoties heeft geen zin, is niet nodig en ook nog eens zeer oncomfortabel.
Maar ik denk dat we de andere kant zijn doorgeslagen, waarbij we er eigenlijk last van hebben dat we onszelf niet toestaan door onze processen te gaan.
Het is een beweging van door de heling en integratie heen gaan (niet er in ronddraaien of in blijven hangen). Maar die beweging van erdoor heen gaan heeft tijd en ruimte nodig. Vooral als we van die diepe innerlijke processen hebben aangeraakt. En als we dat natuurlijke proces niet de ruimte en tijd geven die het nodig heeft, creëren we alleen maar meer strijd en weerstand en oncomfortabele emoties in onszelf.
Wat blijkt:
De snelste manier om door dit soort helingsprocessen te gaan is door het helemaal toe te laten en het alle tijd en ruimte te geven die het nodig heeft…
Wat ik hoop te bereiken met deze blog is dat we onszelf meer accepteren zoals we zijn met dat wat er is. Dat we onszelf de tijd geven om dingen te helen en integreren die in ons opkomen. Zodat we daarna weer verder kunnen bouwen op een nieuwe, stevigere fundering.
Ik hoop dat we meer en meer een balans kunnen vinden tussen verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen processen én hulp vragen aan anderen als we iets aanraken dat te zwaar is om zelf te doen. En dat dan zonder schuld of schaamte of ‘niet goed genoeg zijn’ kunnen doen.
En dat we ons bewust worden dat het feit dat je door dit soort processen heen gaat niet betekent dat je een minder goede healer/reader/lichtwerker of wat dan ook bent. Het geeft aan dat je bezig bent en blijft met jezelf te ontwikkelen en daarmee op een steeds dieper niveau anderen kunt helpen.
En tenslotte, dat we opener kunnen en durven zijn over wat we meemaken. Zodat we weten dat we niet alleen zijn! Het is veel makkelijker om dingen te delen die fijn en positief zijn. Delen wat op dit moment moeilijk en uitdagend is, voelt heel kwetsbaar. En toch, als we het toch doen, dan vinden we herkenning en steun bij elkaar. En het schrijven of spreken in zichzelf kan ook al heel helend zijn (dat was het voor mij zeker!).
Open zijn over dat wat er speelt, wat dat ook is, helpt ons het hele verhaal te erkennen en de oordelen los te laten die we zo vaak hebben over onszelf en onze eigen processen. Ik hoop daar met deze blog een bijdrage aan te leveren, zowel voor mezelf als voor anderen!
Van hart tot hart,
Irene
P.S. Onlangs heb ik een overzicht gemaakt met artikelen en video’s over het onderwerp omgaan met emoties en emotionele heling & transformatie. Die artikelen en video’s kun je hier vinden.
P.P.S.: Wil je zelf graag begeleiding en liefdevolle ondersteuning in jouw proces, dan kan dat. Klik hier voor meer informatie over mijn 1 op 1 begeleidingstraject.
[hr]
